Κυψέλες επιχειρηματικότητας μια διαδρομή σε λάθος δρόμο

Πρόγραμμα ΓΓΝΓ

Πρόγραμμα ΓΓΝΓ

Στα τέλη  του χειμώνα του 2010, ένα απόγευμα κάναμε ραντεβού με ανθρώπους των υπουργείων ανάπτυξης και παιδείας και συζητούσαμε το πώς θα μπορούσαν να σχεδιάσουν κάποια  δράση για να βοηθήσουν την νεανική επιχειρηματικότητα, μέσω συνεργατικών δομών όπως το CoLab, που τότε είχαμε ξεκινήσει. Μέσα από τον κύκλο των ζυμώσεων  που ξεκίνησαν τότε, γεννήθηκε το πρόγραμμα  «κυψέλες επιχειρηματικότητας». Σκοπός του ήταν να ενισχύσει την νεανική καινοτομία και νεωτερικότητα  με την δημιουργία ενός μόνιμου  μηχανισμού acceleration για καινοτόμες ιδέες, μέσω διαγωνισμών καινοτομίας εθνικής ή τοπικής εμβέλειας. Κάποια στιγμή μέσα στο φθινόπωρο του 12 έλαβα από την ΓΓΝΓ ένα e-mail για να με ρωτήσουν για το κόστος θέσεων εργασίας, έτσι ώστε  να  ενεργοποιήσουν το πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα θα αναπτυσσόταν σε δύο φάσεις. Μια πρώτη πιλοτική (σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για 40 θέσεις εργασίας σε κάθε μια πόλη), και αμέσως μετά (φάση επέκτασης) θα πραγματοποιούνταν ένας διεθνής διαγωνισμός για 4 coworking spaces σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο για 40 θέσεις εργασίας σε κάθε πόλη για 28 μήνες.

Με μια πρώτη ματιά, η δράση φαίνεται μια χαρά. Ας  δούμε όμως τα γεγονότα και πώς μπορεί εύκολα να στρεβλωθούν τα πράγματα.

Η λογική του πιλοτικού έγινε για να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της δράσης και αν χρειαστεί να γίνουν διορθωτικές παρεμβάσεις:

  1. Το πιλοτικό έγινε με πρόχειρο διαγωνισμό όπως προκύπτει από το διαύγεια 1,2 και βάζω στοίχημα ότι δεν υπήρχαν άλλες προσφορές.
  2. Ενώ το πιλοτικό στην Αθήνα τελείωσε στης 18/6, η υποβολή φακέλλων για το διεθνή διαγωνισμό (φάση επέκτασης) λήγει στις 25/6. Άρα δεν προκύπτει χρόνος για ενσωμάτωση των πορισμάτων του πιλοτικού στους φακέλους. Επίσης είμαι σχεδόν βέβαιος ότι δεν έχουν γραφεί ακόμα.
  3. Με δεδομένο ότι ο διαγωνισμός έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη ενεργών coworking spaces, οι οποίοι έχουν τη δυναμική για να καλύψουν τις ανάγκες του προγράμματος,  περιμένω με μεγάλη αγωνία να δω τα coworking  spaces που λειτουργούν και έχουν άνω των 40 θέσεων εργασίας σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο.
  4. Διαβάζοντας πιο προσεκτικά την προκήρυξη της επέκτασης του έργου (σελ. 25 Υπεύθυνος του έργου είναι μια διαφημιστική!), πώς μπορεί η διαφημιστική να λειτουργήσει ως leader του έργου διασύνδεσης εκπαίδευσης και επιχειρηματικότητας?
  5. Με βάση το ύψος του έργου (1,4 εκ. ευρώ με ΦΠΑ), αλλά και με τις τροποποιήσεις από τα τεχνικά δελτία 1,2  όπου το έργο πάει στα (5,6 εκ. με ΦΠΑ),  ποιοι συνεργατικοί χώροι έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν? (τζίροι, σχετικές εγγυητικές).

Είναι προφανές ότι το πλαίσιο του έργου έχει αρκετά θέματα και θα είχε ενδιαφέρον αν οι υπογράφοντες του έργου κος Π. Κανελλόπουλος, Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς και κος Ευγ. Ζαχαράκης,  Ειδικός Γραμματέας Ευρωπαϊκών Πόρων (σχετικά με τις τροποποιήσεις) να απαντούσαν στα ερωτήματα που θέτω:

– Η ύπαρξη ενός αναδόχου για τις υποψήφιες πόλεις ή καθεμία από αυτές, μέσω της εν λόγω χρηματοδότησης  του κράτους, είτε για 28 μήνες είτε για 46 μήνες βάση των τροποποιήσεων, πόσο θα επηρεάσει την αγορά των coworking spaces? Μήπως τελικά θα την μονοπωλήσει?

Νομίζω ότι είναι πια απόλυτα κατανοητό ότι βασικός λόγος που η Ελλάδα έφτασε σε αυτό το σημείο είναι επειδή πολιτικές αυτού του τύπου παράγουν κρατικοδίαιτες επιχειρηματικές προσεγγίσεις. Από τα Μ.Ο.Π. και τον Κοσκωτά έως τις συμβάσεις της Siemens και των Υποβρυχίων, από τις άπειρες  φωνητικές πύλες έως τα portal για ανάγκες οργάνωσης της τοπικής και κρατικής εξουσίας, βρεθήκαμε στον πάτο κι ενώ δεν τα φάγαμε μαζί, δεν χρειαζόμαστε και άλλο βαθύ κράτος.

Η Επιχειρηματικότητα ξεκινάει από την αξία που παράγει κάποιος και οι πελάτες του πληρώνουν γιατί αυτή προσφέρει μια πραγματική απάντηση σε κάποια ανάγκη ή επιθυμία τους.  Αυτό είναι που θα πρέπει να διδάξουμε στους νέους επιχειρηματίες και να μην ακολουθούν ηθικές και πρακτικές του παρελθόντος.

Θα επανέλθω για να κάνω κριτική όχι για το πλαίσιο του έργου, αλλά για την ουσία του θέματος για το «startup nation» που οι σχεδιαστές οραματίζονται σε σχέση με το έργο «1100 νέα παιδιά που θα έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς» μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι οποίοι θα περάσουν μέσα από αυτήν τη διαδικασία.

Από την Ελλάδα της κομπίνας στην Ελλάδα της καινοτομίας μόνο μην χάσουμε το ίσο, γιατί η αριστεία είναι ζητούμενο και δεν είναι εκπαιδευτικός μηχανισμός χωρίς πλαίσια και τρόπους μέτρησης.

Iteration: 01- Μετά από off line feedback

  1. Ποια είναι τα coworking spaces που έχουν πάνω από 50 θέσεις εργασίας και ήδη λειτουργούν;
  2. Γιατί πρέπει να υπάρχει ένας ανάδοχος για 2 ή 4 χρόνια σε κάθε πόλη;
  3. Ποιοι είναι οι δείκτες μέτρησης της αποτελεσματικότητας της ενέργειας;
  4. Μήπως η ανάδειξη ενός αναδόχου μπορεί να μονοπωλήσει την επιχειρηματικότητα στα coworking spaces;
Advertisements

6 comments

  1. ageor

    Εύλογοι προβληματισμοί.
    Και μια δική μου ερώτηση: Πόσο κόστισαν τα ήδη λειτουργούντα coworking spaces ανά θέση εργασίας; Πόσες θέσεις εργασίας αφορούν τα 1,4 ή 5,6 εκατομμύρια που προϋπολογίζονται;

    • toons01

      Καλή ερώτηση, σχετικά με το κόστος θέσεις εργασίας δεν μπορώ να το απαντήσω μια που υπάρχουν ακτές παράμετροι (κόστος τμ, κόστος εξοπλισμού, κόστος υπηρεσιών), σχετικά με το πρόγραμμα προβλέπει 40 θέσεις για κάθε πόλη για 28 μήνες ή 46 αντίστοιχα άρα μιλάμε για ένα κόστος 312 ευρώ το μήνα η θέση ή 760 αντίστοιχα, αν τα υπολογίζω σωστά.

  2. Stelios (@sbyrakis)

    Γιατί αναρωτίεσαι για τα παραπάνω? Πως αλλιώς θα διαχειριζόταν ένας κρατικός φορέας (ο οποίος ως συνήθως δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματικότητα) μια προσέγγιση σαν και αυτή? Στο πλαίσιο ότι ενδεχομένως μέσα από τις κυψέλες αυτές θα δημιουργηθεί μια δημοσιότητα και ένας ντόρος (?) και μέσα από αυτό είναι πιθανόν έστω και 10 άνθρωποι να ανακαλύψουν την επιχειρηματικότητα, μπορεί να είναι και θετικό.

    Δεν νομίζω όμως ότι αυτό θα πρέπει να προβληματίζει τα πραγματικά coworking spaces καθώς για εμένα είναι ξεκάθαρο ότι οι χώροι δεν κάνουν τα coworking spaces αλλά οι άνθρωποι που πηγαίνουν εκεί. Οπότε ότι πλεονέκτημα υποδομής και να έχει ένας κρατικά χρηματοδοτούενος χώρος, αν δεν συνοδεύεται με την πραγματική αξία που πολύ σωστά λες, δεν θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα για κανέναν (πλην αυτών που θα βγάζουν μεροκάματο από εκει…)

    Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν παραδόξως πάνε καλά, πάλι δεν βλέπω πρόβλημα για τα coworking spaces. Είναι καλύτερα να έχεις ένα μικρό & εξειδικευμένο μερίδιο από μια μεγάλη αγορά παρά ένα μεγάλο μερίδιο από μια πολύ μικρή αγορά….

    • toons01

      Έχεις δίκαιο Στέλιο,απλά θα είχε ουσιαστικό νόημα αν η δράση μπορούσε να βοηθήσει στην δημιουργία μικρών βιώσιμων μονάδων, βοηθώντας το bottom up structure που έχουν οι λογικές των κοινοτήτων. Για να προωθηθεί μια επιχειρηματικότητα ως απόρροια μια συλλογικής βιωματικής εμπειρίας που φέρνουν οι συμμετέχοντες σε αυτές.

  3. Evang. Achillopoulos

    Θα με συγχωρείτε αλλά με ενοχλεί να βλέπω, από την μια να εξοβελίζουμε την δημόσια παρέμβαση και από την άλλη να την θέλουμε…

    Πρέπει να δεχτούμε πως χωρίς δημόσια παρέμβαση, ορθή, ισορροπημένη και *inclusive*, τίποτα δεν γίνεται στην Ελλάδα του 2013…

    Εφόσον το δεχτούμε αυτό, θέτουμε τις βάσεις συζήτησης.

    Έτυχε και ήμουν και εγώ σε ένα τέτοιο ραντεβού με αρμοδίους για αυτό το θέμα τότε. Όπως και τότε, έτσι και τώρα θεωρώ όλες αυτές τις προσπάθειες ημιτελείς και λάθος στοχευμένες…

    Όταν σχεδιάζουμε μια παρέμβαση πρέπει να έχουμε στον νου ένα οικοσύστημα που θα δρα αυτόνομα από κεντρική παρέμβαση, ιδιοκτησία, καθοδήγηση, ποδηγέτηση κτλ. ενώ θα στηρίζεται από την πολιτεία.

    Το αυτόνομα δεν είναι σε επίπεδο του «Α» ή του «Β» αναδόχου, ή της «Α» ή της «Β» διαφημιστικής, αλλά των συμμετεχόντων αυτών καθ’ αυτών…

    Γιατί άλλο διαχείριση και άλλο έλεγχος (control, όχι audit)…

    Καμία δράση μέχρι τώρα δεν το κάνει αυτό. Γιατί όλες έχουν σχεδιαστεί ώστε και την διαχείριση και τον έλεγχο να τον έχει το «Α» VC, το «B» Colab, ή η «Γ» διαφημιστική, ή η «Δ» επιτροπή κτλ.

    Αν δεν καταλάβουμε μια μέρα πως ένα επιχειρηματικό οικοσύστημα δεν πρέπει ελέγχεται από τα έπιπλα, τα κτήρια, από αυτούς που παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε αυτό, ή από αυτούς που ελέγχουν τα *δημόσια* κεφάλαια, αλλά από τους ίδιους τους συμμετέχοντες σε αυτό, τους νέους που επιχειρούν, δημοκρατικά και διαυγή, έχοντας τους βαθμούς ελευθερίας που χρειάζονται ώστε να επιλέγουν και να εξελίσσονται ελευθέρα, τότε ποτέ δεν θα φτάσουμε κάπου.

    Η διαχείριση, αν υπάρχει ένα σύστημα καθαρό και *αποσυνδεμένο* από την *λήψη αποφάσεων* από τον διαχειριστή ώστε αυτός να περιορίζεται μόνο στην τήρηση των κανόνων που έχουν τεθεί, τότε ο έλεγχος και η διαχείριση γίνονται δυο ξεχωριστά πράγματα…

    Τέτοιο οικοσύστημα έχει προταθεί στην πολιτεία, αλλά όπως ευθέως μας είπαν, κάποια άλλα «συμφέροντα» (βλέπε VCs, Ένωση Τραπεζών κτλ), *πακέτο* μαζί με κάποιους άλλους «συνδέσμους» νέων επιχειρήσεων, ΔΕΝ το θέλουν…!

    Γιατί κάποιοι που τα ηγούνται, και εν αγνοία των μελών τους, μαζί με αυτούς που κρύβονται από πίσω τους (βλέπε τα συμφέροντα), έχουν ατζέντα και θέλουν να συνεχίσουν να έχουν τον έλεγχο των κρατικών παρεμβάσεων και να παρασιτούν στις πλάτες όλων μας.

    Η φοβερή πλάκα είναι πως, ενώ δηλώνουν θιασώτες της «οικονομίας της αγοράς», μόλις τους προτείνεις ένα «οικοσύστημα αγοράς» που *λειτουργεί* (χωρίς ορίζεται από μια χούφτα παίκτες), τρελαίνονται και κάνουν τα πάντα για να το θάψουν…

    Αλλά η άπατη, το ψέμα και η ιδιοτέλεια, έχουν κοντά ποδάρια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s