Tagged: acceleretor

Κυψέλες επιχειρηματικότητας μια διαδρομή σε λάθος δρόμο

Πρόγραμμα ΓΓΝΓ

Πρόγραμμα ΓΓΝΓ

Στα τέλη  του χειμώνα του 2010, ένα απόγευμα κάναμε ραντεβού με ανθρώπους των υπουργείων ανάπτυξης και παιδείας και συζητούσαμε το πώς θα μπορούσαν να σχεδιάσουν κάποια  δράση για να βοηθήσουν την νεανική επιχειρηματικότητα, μέσω συνεργατικών δομών όπως το CoLab, που τότε είχαμε ξεκινήσει. Μέσα από τον κύκλο των ζυμώσεων  που ξεκίνησαν τότε, γεννήθηκε το πρόγραμμα  «κυψέλες επιχειρηματικότητας». Σκοπός του ήταν να ενισχύσει την νεανική καινοτομία και νεωτερικότητα  με την δημιουργία ενός μόνιμου  μηχανισμού acceleration για καινοτόμες ιδέες, μέσω διαγωνισμών καινοτομίας εθνικής ή τοπικής εμβέλειας. Κάποια στιγμή μέσα στο φθινόπωρο του 12 έλαβα από την ΓΓΝΓ ένα e-mail για να με ρωτήσουν για το κόστος θέσεων εργασίας, έτσι ώστε  να  ενεργοποιήσουν το πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα θα αναπτυσσόταν σε δύο φάσεις. Μια πρώτη πιλοτική (σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για 40 θέσεις εργασίας σε κάθε μια πόλη), και αμέσως μετά (φάση επέκτασης) θα πραγματοποιούνταν ένας διεθνής διαγωνισμός για 4 coworking spaces σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο για 40 θέσεις εργασίας σε κάθε πόλη για 28 μήνες.

Με μια πρώτη ματιά, η δράση φαίνεται μια χαρά. Ας  δούμε όμως τα γεγονότα και πώς μπορεί εύκολα να στρεβλωθούν τα πράγματα.

Η λογική του πιλοτικού έγινε για να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της δράσης και αν χρειαστεί να γίνουν διορθωτικές παρεμβάσεις:

  1. Το πιλοτικό έγινε με πρόχειρο διαγωνισμό όπως προκύπτει από το διαύγεια 1,2 και βάζω στοίχημα ότι δεν υπήρχαν άλλες προσφορές.
  2. Ενώ το πιλοτικό στην Αθήνα τελείωσε στης 18/6, η υποβολή φακέλλων για το διεθνή διαγωνισμό (φάση επέκτασης) λήγει στις 25/6. Άρα δεν προκύπτει χρόνος για ενσωμάτωση των πορισμάτων του πιλοτικού στους φακέλους. Επίσης είμαι σχεδόν βέβαιος ότι δεν έχουν γραφεί ακόμα.
  3. Με δεδομένο ότι ο διαγωνισμός έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη ενεργών coworking spaces, οι οποίοι έχουν τη δυναμική για να καλύψουν τις ανάγκες του προγράμματος,  περιμένω με μεγάλη αγωνία να δω τα coworking  spaces που λειτουργούν και έχουν άνω των 40 θέσεων εργασίας σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο.
  4. Διαβάζοντας πιο προσεκτικά την προκήρυξη της επέκτασης του έργου (σελ. 25 Υπεύθυνος του έργου είναι μια διαφημιστική!), πώς μπορεί η διαφημιστική να λειτουργήσει ως leader του έργου διασύνδεσης εκπαίδευσης και επιχειρηματικότητας?
  5. Με βάση το ύψος του έργου (1,4 εκ. ευρώ με ΦΠΑ), αλλά και με τις τροποποιήσεις από τα τεχνικά δελτία 1,2  όπου το έργο πάει στα (5,6 εκ. με ΦΠΑ),  ποιοι συνεργατικοί χώροι έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν? (τζίροι, σχετικές εγγυητικές).

Είναι προφανές ότι το πλαίσιο του έργου έχει αρκετά θέματα και θα είχε ενδιαφέρον αν οι υπογράφοντες του έργου κος Π. Κανελλόπουλος, Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς και κος Ευγ. Ζαχαράκης,  Ειδικός Γραμματέας Ευρωπαϊκών Πόρων (σχετικά με τις τροποποιήσεις) να απαντούσαν στα ερωτήματα που θέτω:

– Η ύπαρξη ενός αναδόχου για τις υποψήφιες πόλεις ή καθεμία από αυτές, μέσω της εν λόγω χρηματοδότησης  του κράτους, είτε για 28 μήνες είτε για 46 μήνες βάση των τροποποιήσεων, πόσο θα επηρεάσει την αγορά των coworking spaces? Μήπως τελικά θα την μονοπωλήσει?

Νομίζω ότι είναι πια απόλυτα κατανοητό ότι βασικός λόγος που η Ελλάδα έφτασε σε αυτό το σημείο είναι επειδή πολιτικές αυτού του τύπου παράγουν κρατικοδίαιτες επιχειρηματικές προσεγγίσεις. Από τα Μ.Ο.Π. και τον Κοσκωτά έως τις συμβάσεις της Siemens και των Υποβρυχίων, από τις άπειρες  φωνητικές πύλες έως τα portal για ανάγκες οργάνωσης της τοπικής και κρατικής εξουσίας, βρεθήκαμε στον πάτο κι ενώ δεν τα φάγαμε μαζί, δεν χρειαζόμαστε και άλλο βαθύ κράτος.

Η Επιχειρηματικότητα ξεκινάει από την αξία που παράγει κάποιος και οι πελάτες του πληρώνουν γιατί αυτή προσφέρει μια πραγματική απάντηση σε κάποια ανάγκη ή επιθυμία τους.  Αυτό είναι που θα πρέπει να διδάξουμε στους νέους επιχειρηματίες και να μην ακολουθούν ηθικές και πρακτικές του παρελθόντος.

Θα επανέλθω για να κάνω κριτική όχι για το πλαίσιο του έργου, αλλά για την ουσία του θέματος για το «startup nation» που οι σχεδιαστές οραματίζονται σε σχέση με το έργο «1100 νέα παιδιά που θα έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς» μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι οποίοι θα περάσουν μέσα από αυτήν τη διαδικασία.

Από την Ελλάδα της κομπίνας στην Ελλάδα της καινοτομίας μόνο μην χάσουμε το ίσο, γιατί η αριστεία είναι ζητούμενο και δεν είναι εκπαιδευτικός μηχανισμός χωρίς πλαίσια και τρόπους μέτρησης.

Iteration: 01- Μετά από off line feedback

  1. Ποια είναι τα coworking spaces που έχουν πάνω από 50 θέσεις εργασίας και ήδη λειτουργούν;
  2. Γιατί πρέπει να υπάρχει ένας ανάδοχος για 2 ή 4 χρόνια σε κάθε πόλη;
  3. Ποιοι είναι οι δείκτες μέτρησης της αποτελεσματικότητας της ενέργειας;
  4. Μήπως η ανάδειξη ενός αναδόχου μπορεί να μονοπωλήσει την επιχειρηματικότητα στα coworking spaces;
Advertisements